Verlies van cultuur

Voor autonome gemeenschappen die afhankelijk zijn van hun eigen landbouwopbrengsten en een spirituele band met de aarde hebben, wordt het onmogelijk gemaakt op hun traditionele manier te overleven. Door waterschaarste en vervuiling kunnen zij niet meer afhankelijk blijven van hun zelfvoorzienend systeem.

In het wereldbeeld van de Mayas –de cosmovisie- is het leven een cyclus waar mensen uit de aarde komen bij de geboorte en hiernaar terugkeren na het overlijden. Kinderen zijn een geschenk van de aarde, dat daarom respect behoort te krijgen. Het is duidelijk dat het leegroven van traditionele gronden haaks staat op deze zienswijze. Mijnbouwmultinationals halen Madre Tierra leeg en laten een onvruchtbare krater in het landschap achter. Mensen die in de buurt van de mijnsite wonen en lijden door ecologische, sociale en gezondheidsproblematiek worden ook nog eens dagelijks geconfronteerd met de imponerende visuele aanwezigheid van de mijn.

Verdrijving, milieuvervuiling en waterschaarste zijn allemaal bijkomstigheden van goudexploitatie. Zelfvoorzienende samenlevingen die afhangen van landbouw als centrale economische activiteit, zien hun traditionele agriculturele cultuur langzaam uitsterven. Boerenfamilies worden gedwongen andere bestaansniveaus te zoeken, in deze omgekeerde migratie zoeken zij juist de stedelijke zones op. Dit resulteert in het ontstaan  van afhankelijkheidsposities waarin tegenstellingen tussen traditionele gemeenschappen en de dominante cultuur worden versterkt. Hetgeen dat leidt tot een verlies van cultuur, zelfvoorzieningssystemen en groeiende gevoelens van machteloosheid en minderwaardigheid. Door inkomende migratiestromingen worden jongeren steeds meer blootgesteld aan invloeden van andere culturen. Sociale en culturele relaties zijn in inheemse gemeenschappen des te meer aan verandering onderhevig. Lokale tradities en gebruiken verdwijnen onder druk van stijgend racisme, alcoholisme en intredende mondialisering.