_STH8823

Ontbossing

Door de ontbossing en de massale afgravingen die nodig zijn voor dagmijnbouw gaat veel landbouwgrond verloren en worden er grote littekens op het landschap achtergelaten.

Door deze ontbossing treedt er erosie op. Op de enorme mijnsites verdwijnt de biodiversiteit volledig en in de omliggende gebieden blijkt landbouw vaak onverenigbaar te zijn met de mijnbouw. Na het sluiten van een dagmijn acht het mijnbouwbedrijf zich niet verantwoordelijk om het mijnbouwafval op te ruimen en de ontginningsite te rehabiliteren. Hierdoor blijven veel regio’s die jaren door mijnbouw geterroriseerd zijn achter met een enorme krater vol giftig afval als aandenken. Het herplanten van bossen wordt vaak als argument gebruikt door mijnbouwbedrijven om aan te tonen dat ze de natuurlijke omgeving herstellen. Het is echter geen oplossing want zodra de wortels voldoende doorgedrongen zijn in de zure bodem, sterven ze af. Een dorre, dode vlakte blijft achter.

In Guyana is de mate van ontbossing volgens het WWF bijna verdriedubbeld in de periode 2000-2008. Wereldwijd komt er per jaar 3400 ton kwik in de vrije natuur terecht als gevolg van goudmijnbouw. Hierdoor worden ecosystemen bedreigd net zoals de gezondheid van mens en dier. In Guyana bestaat het risico dat de unieke mangrove en de dry evergreen bossen zullen verdwijnen. Grote delen van de tropische bossen van Guyana zijn namelijk al verdwenen. Doordat een groot deel van de aanwezige artisanale goudmijnbouwprojecten illegaal zijn, is het moeilijk een controlesysteem op te zetten dat de ontbossing kan indijken.

De erosie die samen met de ontbossing optreedt, veroorzaakt, naast de vervuiling van de grond door gifstoffen, grote kale gebieden waar het bos zich nauwelijks op normale wijze kan herstellen. Het zal een enorme tijdsinvestering kosten voordat deze ecosystemen weer gezond zijn.