Ontbossing

Ten gevolge van deze ontbossing treed er erosie op. Op de vaak enorme mijnsites verdwijnt de biodiversiteit volledig en in de omliggende gebieden blijkt landbouw vaak onverenigbaar met mijnbouw te zijn. Na het sluiten van een dagmijn ontrekt het mijnbouwbedrijf zich vaak aan de essentiële verantwoordelijkheid om een oplossing te verzorgen voor het mijnbouwafval en de rehabilitatie van de ontginningsite. Hierdoor blijven veel regio’s die jaren door mijnbouw geterroriseerd zijn achter met een enorme krater met giftig afval als aandenken. Het herplanten van bossen wordt vaak als argument gebruikt door mijnbouwbedrijven om aan te tonen dat ze de natuurlijke omgeving herstellen. Het is echter geen oplossing, eens de wortels voldoende zijn doorgedrongen in de zure bodem, sterven ze af. Een dorre, dode vlakte blijft achter.

In Guyana is de mate van ontbossing volgens het WWF bijna verdriedubbeld in de periode 2000-2008. Wereldwijd komt er per jaar 3400 ton kwik in de vrije natuur terecht als gevolg van goudmijnbouw. Hierdoor worden ecosystemen bedreigd en komt de gezondheid van mens en dier ook in het geding. In Guyana bestaat het risico dat unieke mangrove en ‘dry evergreen’ bossen zullen verdwijnen. Grote delen van de tropische bossen van Guyana zijn al verdwenen. Doordat een groot deel van de aanwezige artisanale goudmijnbouwoperaties illegaal zijn is het moeilijk een controlesysteem op te zetten die de ontbossing kan limiteren.

De erosie die samen met de ontbossing optreedt zorgt naast de vervuiling van de grond door gifstoffen voor grote kale gebieden waar het bos zich nauwelijks op normale wijze kan herstellen. Het zal een enorme tijdsinvestering kosten voor dat deze ecosystemen weer gezond zijn.